Henley 2018Henley01 logo
 
Door Egbert Willems
Egbert Willems bezocht eerder dit jaar de Henley Royal Regatta, een roeiwedstrijd die bol staat van de tradities. In dit artikel doet Egbert daar verslag van.
 
Na jaren van sluimerende ambitie besloot ik eind vorig jaar dat het er in 2018 maar eens van moest komen, een bezoek aan de Henley Royal Regatta, het bastion van de Britse roeitraditie. Pogingen om reeds in januari aan de benodigde tickets te komen strandden op de strikte regel dat deze pas op dinsdag 3 april in de verkoop zouden komen. Punctueel om 10 uur Nederlandse tijd hing ik aan de telefoon met mijn bestelling van tickets voor de Stewards' Enclosure die stuitte op de vraag 'Are you a member, sir?', waarna ik na enige aarzeling besloot deze eerlijk te beantwoorden en dus genoegen moest nemen met de Regatta Enclosure voor gewone liefhebbers. Enkele weken later viel post uit het Verenigd Koninkrijk op de mat met een mapje van wonderlijke schoonheid met daarin de bescheiden voor een leuk tweedaags evenement.
 
Henley2018 1Vrijdag 6 juli was het zo ver. Na installatie in het hotel met de veelbelovende naam Du Vin gingen we op weg naar een eerste verkenning van het terrein. Snel werd duidelijk aan welke normen ik als argeloze bezoeker zou moeten voldoen, bij de poging de shop van de Leander Club in vrijetijdskleding te betreden, klonk reeds het 'shirt and tie required, sir'. Daarmee was de toon voor de komende twee dagen gezet.
 
Goede voorbereiding is echter het halve werk. Zo betraden wij zaterdag 'jasje en Amstel-dasje' en 'jurk met hoed' het terrein om daar in het gezelschap van duizenden andere bezoekers in full dress met dik 30 graden sociaal te doen, want vergis je niet, roeien is slechts bijzaak. Het gaat erom oude vrienden in hetzelfde jasje weer te ontmoeten en elkaars dames te bewonderen onder het genot van champagne en kreeft. Slechts af en toe wordt een blik geworpen op de zwoegers in hun boten op de tweeploegenbaan.

Begonnen wij aanvankelijk eenvoudig op de open tribune in de Regatta Enclosure in de volle zon, na listige voorbereiding en een kort moment van onoplettendheid van de bolhoeden van de toegangscontrole lukte het te gate crashen en ons te vleien in de ligstoelen onder het bladerdak van de grote oude beuk in de Stewards Enclosure.

Nereus had in de 8+ reeds vrijdag haar Waterloo gevonden tegen Washington University die uiteindelijk zondag de Temple Challenge Cup won.

Henley2018 2’s Zondags was het zo warm dat het asfalt bij het botenterrein boterzacht werd en de organisatie tot het volgende omroepbericht kwam: 'Gentlemen may take off their jackets, but ties and shirts are to be maintained'. Zo bleef het karakter van het evenement intact.
 
De regatta werd besloten met de uitreiking van niet misselijke zilveren bekers door roei(half)god sir Steven Redgrave. Skøll won met hun 4× de Prince of Wales Challenge Cup, maar liet deze tijdens de huldiging vallen.
 
Een prachtig evenement in de beste Britse traditie en zeer de moeite en investering waard!
 
 
 
 

Henley2018 3
 
Henley2018 4
 
Henley2018 5
 
Henley2018 6
 
 
 
.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

De Solitair II, meer dan versiersing

SolitairIn de koepel van de Amstelzaal zien we nu de Solitair II hangen. De toekomst van deze winnende skiff op de Olympische spelen van 1968 was lang niet zeker. Maar met steun van Femke Dekker, André Bolhuis en Henk-Jan Zwolle slaagden Dick van Nes en Pim Fenger er in de boot te laten exposeren in de Olympic Experience, sportmuseum in het Olympisch Stadion. Eervol naast de spikes van Fanny Blankers-Koen, het judopak van Anton Geesink en de fiets van Joop Zoetemelk. Collega sporthelden. Oud bootsman Olaf de Ronde nam, met medewerkers, de restauratie voor zijn rekening.

Na de dramatische sluiting van het museum in het Olympisch Stadion toonde het Scheepvaartmuseum interesse in het kader een een langdurige tentoonstelling over wedstrijdboten. Na wisseling van de wacht wilde men wel de boot netjes opslaan, maar zonder garanties voor exposeren. En dat was niet onze bedoeling.

Vorig jaar bleek de Olympic Foundation for Culture and Heritage, het culturele hart van het IOC, met zijn Olympisch Museum in Lausanne, grote belangstelling te hebben: "We would be very interested in Jan Wienese's boat, oars and outfit that have a well documented history". Maar ook hier bleek men later meer gevoelig voor het bezit dan voor het exposeren. En had men zich pas later gerealiseerd wat voor beslag 8 meter skiff op de ruimte legt. Ze gaven wel suggesties zoals het River and Rowing Museum in Henley on Thames en het Sportimonium in Hofstade-Zemst. Maar daar is geen geschiedenis aan te verbinden. Wel aan de Xochimilco roeibaan in Mexico, waar nu een desolate roeivereniging aan ligt. En die hangplek gunnen we boot noch Jan.

Ter ere van het jubileum van de gouden medaille die Jan in 1968 behaalde hangt de Solitair II inmiddels als trots museumstuk in de koepel van onze sociëteit. De skiff is in 2014 gerestaureerd. Pim Fenger schreef er destijds een verslag over in het Amstelkanaal (pdf, 1,5 mb).