Droom

Vanochtend werd ik heel vroeg wakker maar droomde weer even weg. Ik weet niet of u dat ook wel eens heeft maar zo’n droom is vaak kort en heel intens.

Ik droomde dat De Amstel een webcam had. Dag en nacht kon je zo volgen wat er op het perron, de vlotten en het terras gebeurde. Alleen lijkt er iets mis te zijn met de synchronisatie van de tijd…
Op mijn laptop zie ik onze kersverse voorzitter Femke Halsema in een smetteloos Amstelroeipakje onder aanmoediging van het hele Amstelvolk in de Boerenwetering stappen en kordaat de riemen ter hand nemen. Op de vraag van een van de toeschouwers wat haar beweegt om naast haar drukke bestaan als burgermoeder deze zware taak op zich te nemen meen ik haar te horen antwoorden: “iedere grote roerganger krijgt de roeivereniging die zij verdient”. Boven in mijn scherm staat 11092024. Het is al avond maar de zon schijnt nog warm over de vlotten.

Vanaf het terras roept Jos Helle naar Femke dat de stuurboord hand (“ja meissie, dat is links”) over de bakboord hand (“dat is je andere hand”) moet wanneer je roeit. Zijn andere aanwijzingen durf ik hier niet te herhalen.

Rond Jos is het terras gevuld met een bont gezelschap dat nog het meest lijkt op Renoir’s Le Déjeuner des canotiers alleen zijn de zonneschermen hier blauw en wit. Manolo Sanchez rijdt met een noodvaart op zijn scootmobiel door de menigte terwijl hij vanuit de heup foto’s schiet en ondertussen op Facebook uitlegt hoe de dingen in elkaar steken. Joris danst rond met grote bladen vol stomende langoustines en ijskoude champagne en Her zingt op de achtergrond prachtig a capella. 

Net voordat Manolo frontaal op Joris knalt verschuift het beeld naar het perron en de tewaterlating van onze nieuwe door Google gesponsorde acht die in een recordtijd geheel A.I. gestuurd en onbemand heen en weer naar Ouderkerk kan varen terwijl de ploeg rustig bier drinkt aan de bar. Iedereen vindt het prachtig alleen Willem Groot staat er wat beteuterd bij.

Opeens verschijnen er liefelijke sirenes voor de ramen van het Apollo Hotel die zacht zingend letters omhoog houden. Ik lees: I Amstel! Onmiddellijk bind ik Art Noordhoek aan de mast en duik zelf het water in om zo snel mogelijk naar de overkant te komen.

Wanneer ik er bijna ben word ik ruw gestoord door het gemiauw van Giorgino die het zo wel mooi genoeg vindt. Het is tijd is om wakker te worden en over te gaan tot de orde van de dag: kattenontbijt.

Zo’n webcam belooft nog wat!

Bram de Blécourt

Pierre Auguste Renoir Le déjeuner des canotiers. Google Art Project