Hoe práchtig is Holland!

Verslag van een Midweektocht naar Broek in Waterland
Door Florence van Rossum

Deze zomer heb ik bedacht dat ik in Nederland wil blijven. Veel wandelen en roeien. De kop is eraf doordat ik mee ben gegaan (iets wat al lang op mijn verlanglijstje stond) met een van de veelgeroemde Midweektochten en wel die naar Broek in Waterland (34 kilometer).
Het is donderdag 5 juli 2018 en we leggen aan in een sloot aan de waterkant. Om ons heen niets dan uitgestrekte weilanden, een strakblauwe hemel met voor het totaalplaatje enkele witte wolkjes…’ja’ zegt Carine…’hier leggen we al 15 jaar aan voor de picknick, een heerlijke plek’ en inderdaad het is te gek. We stallen alles uit: quiches, tabouleh salade, turks brood met baba ganoush, meloen en ik weet niet wat voor lekkernijen nog meer. We prijzen ons gelukkig en gezegend. Carine heeft zelfs heet water bij zich voor koffie en we hebben ons eerste slokje espresso nog niet op of… we worden opgeschrikt door een aanstormende bus met een heel boze boer: ‘Wilt u onmiddellijk dit terrein verlaten?!! Er lopen twee stieren in het land en bovendien u kunt niet zomaar hier gaan zitten!!’
Oh…OK… sorry en we pakken als de wiedeweerga onze hele zooi weer in en stappen gauw in de boten, nagekeken door de twee - overigens vrij sloom kijkende - stieren…

Dát is – onder andere – zo leuk aan deze tochten, je maakt nog eens wat mee en dat gewoon in onze Amsterdamse achtertuin. Maar eerst terug naar het begin, hoe de dag begon:
Het vertrek is om 10.00 uur (mij te laat maar ja dat is zo gegroeid kennelijk) vanaf de Amstel met twee boten (waar zijn al die honderden leden waarvan er toch heel veel de tijd hebben??). We roeien door de Boerenwetering (leuk om daar weer te roeien na al die tijd), door de stad richting het IJ. Bij het IJ moeten we oversteken. Dat doe je zij aan zij in één keer flink op de benen. Goed ‘links en rechts’ kijken en in een mum van tijd ben je aan de overkant, niets aan de hand. Het is wat wiebelig (golven) maar niets dat ‘the boats can’t handle’.
Aan de overkant goed kijken hoe de veren varen en daarop wachten en we duiken het Noord-Hollands kanaal in en kunnen zo de Willem I sluis in; huh is daar een sluis? Ja, dat weet ook niet iedereen. Het is mijn eerste roei/sluis ervaring en het gaat prima. Touwtje ergens om heen zo dat je het ‘mee’ naar boven of beneden kan verplaatsen en wachten tot je er weer uit mag. Dan weer een verrassing want dat Noord-Hollands kanaal, waarvan ik het beeld had dat het heel breed en gevaarlijk water was, blijkt eigenlijk best smal en heel groen en rustig te zijn…

De hierboven beschreven picknick plek met stieren bereiken we via een super smal en laag (slippen strijken en vallen! Goh dat had ik lang niet meer gedaan) bruggetje en we komen terecht in een oase van gele waterbloemetjes (allesweter Carine: dat zijn watergentiaantjes), echt wonderschoon. Smal water, er past precies een roeiboot in ook al zit je soms met je bladen vast in de roze en witte waterlelies (prachtig ook). Na te zijn weggejaagd bij die eerste lunch plek vinden we verderop een prima aanlegsteiger waar we de twee boten met de punt kunnen vastleggen. Aldaar hebben we heerlijk gegeten en gedronken, ook weer in het groen. Plassen doe je ook in het groen.
Onderweg naar Broek in Waterland komen we door de Ransdorper Die en omdat ik zo ontzettend graag even een frisse duik wil nemen (ik denk dat het rond 29C is die dag echt bloedheet), vindt Carine een prachtige plek waar we aan een steiger kunnen aanleggen én een trap om er makkelijk in en uit te komen. Zálig is het om te zwemmen in natuurwater ook al is het super ondiep (waarschijnlijk door de lang aanhoudende warmte)!

We steken het ‘Bozenmeer’ over (nooit van gehoord) en komen aan in Broek in Waterland (‘Broek’ betekent ‘moeras’ zo leert de tochtbeschrijving). ‘Broek’ is in de Gouden Eeuw zo rijk geworden van de handel (o.a. in haring) en is vereerd met bezoeken van Tsaar Alexander en Keizer Napoleon. 

Wanneer we aankomen is het super rustig, we doorkruisen het dorp al roeiend (heel smal, veel slippen, want echt iedereen heeft daar een bootje liggen achter z’n huis) en bewonderen vanaf het water de oude kerk, de houten huizen, de mooie tuinen vol bloeiende hortensia’s.
Op de terugweg naar Amsterdam leggen we nog aan in ‘Watergang’ (ja een heus dorp met wel 5 huizen of zo) bij een heerlijk restaurantje waar we beslist een keer moeten gaan eten, met terras aan het water. We mogen daar, heel gastvrij, even naar de wc en flessen water vullen voordat we de terugreis aanvaarden. We komen langs allemaal idyllisch gelegen woonboten die ieder hun eigen veerpontje hebben om naar de weg te komen (oppassen voor de draden!).

Pas om 21.00 leggen we weer aan bij de Amstel, zon gebrand en blij dat we er zijn. Wat een heerlijke dag en wat wonen we in een prachtige omgeving. Vakantie in eigen land is zo echt een feest.

Ik wil tot slot niet onvermeld laten dat het heerlijk is om met Carine op stap te zijn. Zij is kunsthistorica en historica dus je wordt onderweg ook nog in van alles onderwezen over kunst, de geschiedenis van Amsterdam, bouwkunst en nog veel meer. Napoleon, Willem I, II en III, Kuypers, Spinoza zijn allemaal aan de orde gekomen. Zij weet overal de weg, is nergens bang voor en is ook nog ontzettend lief en attent. En wat ook leuk is aan deze tochten is dat je eens met andere leden in contact komt, waar je anders nooit zelfs maar mee praat. Aan een andere tocht (de Ceuvel) heb ik meerdere skiff vroeg roei maatjes over gehouden, hoe fijn is dat!? Op naar de volgende tocht: Nieuwkoop.

Ik zou zeggen: ga gewoon een keer mee. Kijk op de Amstelsite onder ‘kalender’ daar zie je ze allemaal staan. Als je er op klikt krijg je meer informatie. Streep die dag gewoon door in je agenda en gun jezelf een dag vakantie in eigen land.

IMG 5852

IMG 5854

IMG 5862

IMG 5862

IMG 5866

IMG 5883