Herman van der Linden 1925 - 2018

Koninklijk Onderscheiden Erelid Herman van der Linden is op 15 mei 2018 op 93-jarige leeftijd overleden. Een markant Amstel-man in hart en nieren is niet meer. Met 27 jaren onze commissaris gebouw, materiaal en werkplaats één van de langst zittende maar vooral actieve bestuursleden uit de vorige eeuw. Niet het pluche maar het nijvere resultaat was zijn kracht.

HermanvdLinden1   HermanvdLinden2

Technisch talent
Met de talenten van zijn vader, technisch trammonteur, lokt de HTS. Vooral de mix van theorie en praktijk spreekt hem dan erg aan. In de oorlogsjaren wijst een mede stagiair uit een tijdelijk baantje hem op roeien. En omdat de bezetter weinig vertier toestond, was dat een welkome smaakmaker. Herman werd 76 jaar geleden in 1942 (jeugd)lid. Na de bevrijding rondde hij zijn HTS af, deed de machinistenschool en door voor de koopvaardij te kiezen verviel de dienstplicht. Bij de Maatschappij Nederland heeft hij veel van het Verre Oosten en Indonesië gezien.

Van varen terug naar roeien
Van roeien kwam niet veel meer, maar het stichten van een gezin bracht hem in 1952 weer aan de wal en werd hij direct betrokken bij de jeugdinstructie en een paar jaar later in het bestuur. Zelf roeien pakt hij later op in een veteranenploeg.
De overwinning, die hij in zijn jeugdperiode nooit heeft geproefd, kwam hier wel binnen bereik, alhoewel we voor het volume nooit de prijzenkast hebben hoeven te verbouwen.
Werkspoor werd zijn nieuwe werkgever. Testen van dieselmotoren en als probleemoplosser (vaak in het buitenland) zijn uitvoerende en leidinggevende taak. En dat is eigenlijk zijn kerncompetentie: knelpunten, zowel technisch als organisatorisch tot een oplossing brengen.

Subsidie-ist.
Begin zeventiger jaren heeft voorzitter Koen Visscher een probleem. Het gebouw ziet er niet uit. Veel voorzieningen hangen met plak- en pleisterwerk aan elkaar en in subsidieland komen de eerste kansen in zicht. En met ons eeuwfeest in ’74 moeten we toch een beetje voor de dag kunnen komen.
Zo rolt Herman er langzaam in. Eerst vanaf de zijlijn met enkele adviezen, maar al ras een volwaardige bestuursfunctie. Herman blijkt een taaie. In het subsidie overleg met de gemeente komt voor het eerst een structurele bijdrage vrij. Voor de vlotten, beschoeiingen en vlonders. Later groeit dat uit naar de botenberging, de kleedkamers en tenslotte het gehele gebouw. Iedere keer weer er alert op zijn dat we onze portie uit de ruif meepikken. En veel regelen.

Mannetjesputter
Voor elk defect blijkt Herman wel een mannetje te kennen, dat daarop gespecialiseerd is. Zijn "Mannetje" is dan ook geen Beun de Haas, maar een netwerk van vaklieden die bewezen hebben hun vak te verstaan en ook echt een oplossing te kunnen bieden. Dat Herman vervolgens altijd tig procenten van de prijs wist af te krijgen zegt veel over zijn vasthoudendheid en overtuigende meelijwekkende schets van die arme vereniging, waardoor zelfs de hardste bouwvakker smelt als sneeuw voor de zon. De vervanging van de noodloods tot een volwaardige uitbreiding van het gebouw was zijn toppertje.

Onderscheiden
Terecht werd hij na de afronding van de nieuwe loods tot erelid benoemd en mede vanwege zijn succesvolle vrijwilligerswerk voor het later gerealiseerde Stork Museum tot Lid in de Orde van Oranje Nassau onderscheiden. Tot op hoge leeftijd kon hij thuis knutselen aan zijn Citroën Traction Avant uit 1949. En in een vraaggesprek bij zijn afscheid vertelde hij: Gelukkig niet meer vergaderen, maar wel mijn opvolger helpen met technische probleempjes. En nog een wens voor de Amstel?

Zonder mekkeren
"Ja, Het beste! Concreter? Nou, dan zijn zelfwerkzame leden, die gewoon zonder mekkeren de handen uit de mouw steken echt voorwaardelijk voor een goede toekomst. En dat mis ik de laatste tijd. Te veel leden verwachten dat alles geregeld wordt. Die inzet zou vanzelfsprekend moeten zijn!"

Rust zacht
De vereniging is Herman enorm veel dank en respect verschuldigd voor alle inspanning. We hebben heel lang van zijn deskundig advies gebruik te kunnen maken. We nemen nu afscheid van ons mannetje Wij wensen Karolien en familie heel veel sterkte. Moge onze deelneming jullie tot steun zijn.

Herman, rust zacht, je hebt het meer dan verdiend.

Peter de Graaf

Rouwkaart Herman