ZON

De eerste zaterdag dat de Amstel massaal op haar mooiste-terras-van Amsterdam kan zitten. En dat ook doet.
Als ik kom is het nog bijna leeg. Ook op het vlot is nog geen reuring. Maar aan het einde van mijn eerste kop koffie komen de boten aanvaren. De één na de ander, de meesten uit het Amstelkanaal. Soms wordt er een beeldige landing gemaakt, mooier dan uit het boekje, een lust voor het oog, soms is het knudde en moeten de roeiers al harkend met het blad de boot aan het vlot zien te krijgen. "Mais tout va bien". En intussen schijnt de zon.
De "oude mannen" komen één voor één uit de douche (warm water!), kopje koffie in de hand en zoeken hun plekje aan de tafel. Enkelen wilden roeiend de stad in maar dat ging niet want het is 5 mei en dus vanavond concert op de Amstel, en nu al de hele boel afgezet. Stom stom stom. Maar de stemming leidt er niet onder. Want nog altijd schijnt de zon.
Twee wilden met een ongestuurde twee ook de stad in. Ook tegengehouden. Dubbel stom want keren met een ongestuurde twee is een crime en het is nog verboden ook, met ongestuurd materiaal de stad in. Maar de stemming leidt er niet onder want nog altijd schijnt de zon. Het wordt zelfs warm. Truien gaan uit, mouwen omhoog voor zover al niet korte mouwen van huis meegebracht, en een tweede ronde koffie komt laag over.
Twee dames dienen zich aan om wat te vragen. Een soort alert-alarm bevangt de lome bende en met alle voorhanden charme worden de dames te woord gestaan. Licht glimlachend verlaten ze de palaver. En nog altijd schijnt de zon.
Dan begint het schuiven. De één moet naar de verjaardag van een kleinkind, de ander met de eega boodschappen doen, een derde naar zijn landgoederen in de provincie, en zo begint langzaam de leegloop. Ik haal nog net mijn bus.
Er staat een bevrijdingsdagvlaggetje op.

En nog altijd schijnt die zon.

Dirk