Skiffhoofd

Zondag 1 april, een aantal niet meer zo piepjonge skiffeurs verzamelt zich bij onze vereniging. Nee, het is geen grap. Dit jaar zijn we met zijn vijven, twee LHV (lichte heren veteranen), drie gewone HV. LHV Tony ondervond al wat wrijving bij de weging op De Hoop omdat hij het niet nodig vond in een roeipakje op de weegschaal te gaan staan en ook zijn degelijke schoenen niet uit wou doen. Toch nog licht bevonden.

De skiffjes worden klaargelegd aan het vlot. Een milde spanning is voelbaar. Veel wordt er niet gezegd. Vandaag roeien we de Skiffhead en ik vind het de moeilijkste roeiwedstrijd die er is.

Waarom? Nou, skiffen is al moeilijk, hard skiffen is dat helemaal. En dan ook nog zeven en een halve kilometer. Van Ouderkerk naar De Hoop. Misschien zou het nog wel gaan wanneer de Amstel leeg was en recht en het water glad maar nu zijn er 167 skiffeurs op het water en ze hebben allemaal een plan om zo snel mogelijk bij De Hoop te komen. Daarbij wordt er nauwelijks tot niet achterom gekeken en steeds de allerrechtste lijn tussen twee punten aangehouden, de kortste afstand dus het snelste. Of er tussen die twee punten toevallig ook wat andere skiffeurs roeien die net wat minder hard gaan is van ondergeschikt belang. Vooral in de bochten kan dat spannend zijn. Eén en ander vereist stalen zenuwen, goede techniek en een stevig uithoudingsvermogen. Voor deze kwaliteiten helpt het wanneer je een skiffhoofd hebt, laten we maar zeggen een solitair-ambitieuze instelling. Niet gauw van de wijs te brengen. Daarnaast kun je in je skiffje niemand anders de schuld geven, ook niet onze roeivereniging en zelfs niet de roeier van Die Leythe die mij vlak voor de Berlagebrug tussen de woonboten in weet te duwen.
Misschien is het daarom behalve moeilijk ook zo bijzonder en de moeite waard?

Niemand van ons vijven wint. Wel is iedereen tevreden met het resultaat. De ene schoof weer wat op in het klassement, de ander haalde zes skiffs in en een derde roeide een goed gecontroleerde vlakke wedstrijd. Niemand van ons vijven verliest. En iedereen komt weer heelhuids bij De Amstel aan.

De held van deze dag is Hans Vendrig. Ondanks dat hij al meer dan dertig jaar heel hard roeit en er wordt gefluisterd dat hij ieder dag zowel voor het slapen gaan als na het wakker worden minimaal een half uur ergometert, heeft hij tot voor kort nog nooit in een skiff gezeten. Nu wel. Skiffen zonder om te slaan en gelijk de derde tijd van de Amstelmannen neergezet; bravo Hans!
Volgend jaar weer?

Bram de Blécourt