LOVELY

Uw columnist is op 't moment verdiept in een Engelstalige biografie van Clementine Churchill, de markante echtgenote van de beroemde Britse oorlogspremier. Vandaar dat "lovely".
Wat er dan zo lovely was? Wel, ik wil dat predikaat graag geven aan de Nieuwjaarsreceptie 2018 van de Roei- en Zeilvereniging De Amstel van 1874, te Amsterdam.
Zondag 7 januari was de dag. De gebeurtenis was rijkelijk opgetuigd met allerlei leuke dingen (iets voor de volgende ALV….?) zoals daar zijn een botendoop, de uitreiking van onderscheidingstekenen aan top-presteerders op meerdere terreinen en een cabaret. Er schijnen ook bitterballen geweest te zijn maar daarvoor zat ik kennelijk net buiten de uiterste leveringscirkel want ik heb er alleen over horen praten.
Lovely, dat is het woord dat ik er aan wil geven. Ik kan dat niet vertalen, het is een begrip waar heel veel in zit en de Engelsen zijn nu eenmaal meesters in het creëren van dat soort woorden.
De receptie was om te beginnen feestelijk. Iedereen was net dat beetje extra opgedoft, de dames uitgesproken mooi (misschien de heren ook maar als beleidend heterofiel heb ik daar niet zoveel kijk op), veel "goh, wat heb ik jou lang niet gezien, hoe gaat het?", veel echt gemeende goede wensen, vooral bij de senioren die inmiddels weten dat een goed wensje extra wel eens van pas kan komen.
En dan het cabaret. Ik noem geen namen want voor je het weet wordt iemand vergeten, maar het was "lovely". Tegelijk knus, tussen de schuifdeuren, vertederend, verdomd mooi - vooral de liedjes, echt cabaret - en bij alles: spetterend van enthousiasme, creativiteit en goede bedoelingen. Kortom: lovely. Wat ik miste was iets meer licht op de acteurs.

Want dat hadden ze wel verdiend.

Dirk