Traversée de Paris… nooit van gehoord?!

17 september 2017. Het is half 6 in de ochtend en mijn Iphone wekker gaat. Slaperig sta ik op, check of Mieke ook wakker is en doe op de automatische piloot mijn roeikleding aan, die ik de avond ervoor heb klaar gelegd.

parijs3In 15 minuten staan we beneden in het hotel waar Florrie al fris en fruitig op ons wacht. De taxi staat voor. We gaan de Traversée de Paris doen!! 28 kilometer roeien over de Seine. Het weer is goed: droog, windstil en fris (7C). In het immens grote gebouw, de Club Nautique de l’Ile de Monsieur, staan al honderden deelnemers (1250 in totaal dit jaar) uit vele landen met een bonnetje op hun ontbijt te wachten. Zo ook wij, een beetje dringen om een heerlijke koffie met een ‘croissant ou pain au chocolat?’ in ontvangst te nemen. Heerlijk! Dan ontdekken we dat ‘onze’ Jan van Gent, die we de dag ervoor op zo’n strategische plek hadden gelegd, volledig is ingebouwd door andere ‘participants’…! Dus even wachten dan maar en rustig wakker worden. Het is echt nog schemerdonker. De bedoeling is dat we met 250 boten om 07.00 vertrekken omdat we uiterlijk voor 11.00 uur allemaal binnen moeten zijn; dan mogen de ‘péniches’ weer gaan varen (en ze mogen heel hard varen op de Seine!).

parijs2En het lukt. De organisatie is goed en vriendelijk. Men helpt elkaar en er staan heel veel vrijwilligers klaar om je te helpen de boot in het water te krijgen. Als we eenmaal ‘los’ zijn en de boot in het water ligt gaat alles heel soepel. Omdat we vaak met elkaar hebben geroeid hebben we zeer weinig woorden nodig. Iedereen stapt in wanneer die klaar is met z’n riemen, we zetten af en stellen af op het water, dat wonderlijk glad is. Je merkt nauwelijks iets van de stroming. Wij zijn om 07.05 uur klaar en zitten al te popelen, maar moeten nog zeker 20 minuten wachten op alle andere boten. De sfeer is erg leuk en vrolijk op het water. Iedereen heeft er zin in. Bert, onze ‘barreur’, zorgt dat we langzaam maar zeker opkruipen naar de voorhoede, want iedereen moet straks tegelijk weg. En dan is het zover: een enorme, lichtgevende, knal op de Pont de Sevres gaat af en we mogen weg. Onder luid gejuich gaat iedereen van start. Na korte tijd komt de zon op en komt er een mooi najaarslicht over de bomen die daar langs de Seine staan. En dan…het meest magische moment van de tocht, doemt de Eiffeltoren voor ons op, echt een ongelofelijk gezicht. En we varen er zowat onderdoor! Foto, foto!! We passeren wel 33 bruggen en precies in de tijd (het is 1,5 keer naar Ouderkerk op en neer dus we hadden ingeschat er in totaal 2,5 uur over te doen en dat komt precies uit) komen we bij Ile de la Cité – waar Parijs is ontstaan en de Notre Dame ons opwacht (wat prachtig ook om daar zo langs te roeien) om vervolgens de Ile Saint Louis te ronden. Een boot schenkt zichzelf daar champagne om het keerpunt te vieren, ontzettend leuk.

Onderweg komen we twee Viking boten tegen, een boot uit Breda en verder weinig versierde boten en verklede roeiers, gelukkig. Althans dat vind ik. We zijn eind april dit jaar ook in Venetie geweest voor de Voga Longa (34 km van San Marco Plein via Burano, Murano, door Canal Grande) en daar was het echt één grote kermis van verklede mensen en versierde boten (ook allerlei soorten boten die zich niets van vaarregels aantrekken). Mouah, ik vond het maar zo zo. Venetie is wel prachtig natuurlijk en het was wel heel leuk om mee te maken. Het moet gezegd worden: roeien in de Laguna is wel een belevenis.

Terug in Parijs: na 2 uur roeien is het eind in zicht maar we beginnen het wel te voelen, zeg maar, ook omdat we geen wissels doen (wat de meeste boten wel doen). De hoogtepunten hebben we allemaal gehad, o.a. de prachtig versierde Pont Alexandre III – vernoemd naar de Russische Tsaar met het Russische wapen erin en rijkelijk vergulde beelden – en het uitzicht wordt toch wat saaier naar het einde toe. Bovendien krijgen we nog een flinke bui over ons heen (wel heel mooi licht met de zon erdoor heen) en moeten we ineens naar bakboordwal omdat een enorm vrachtschip aan stuurboord wal wil aanleggen.

parijs1En dan te bedenken dat die arme Parijzenaars maar één keer per jaar deze mooie tocht mogen maken en de rest van het jaar veroordeeld zijn tot dit laatste stukje om te kunnen trainen…! Wat boffen wij toch met ons mooie Amstelland! Dat was in de 19e eeuw in Parijs wel anders, toen werd er heel veel geroeid op de Seine. Als je de allerlaatste ‘Auberge’ wil zien uit die tijd, dat als aanlegplek, restaurant en opslag voor (antieke) roeiboten dienstdoet, moet je beslist naar Ile Chatou (l’ile des impressionistes)! Je kunt er ook heerlijk eten op dezelfde plek waar Renoir zijn ‘Déjeuner des canotiers’ heeft zitten schilderen…(lees ‘Roei’ van augustus/september dit jaar). En bovendien: geen toerist te bekennen.

We zitten duidelijk in de voorhoede bij aankomst, er zijn nog niet veel boten geland, dus we zijn best trots. Deze heerlijke dag - intussen gaat de zon steeds enthousiaster schijnen - wordt afgesloten met een (allemaal bij de prijs van 33,- pp inbegrepen) ‘paella géante’ mét een fles wijn en een toetje. We zitten in de zon te genieten van al dit heerlijks en bedenken waar we de volgende keer heen zullen gaan. Dit is echt superleuk om te doen en – vind ik – vooral met een team dat lekker op elkaar is ingespeeld.

Ps dit ‘tochtenavontuur’ is voorjaar 2017 begonnen met de Weerribben tocht. Ook een aanrader. Prachtig natuurgebied en erg leuke sfeer. Het is bijna altijd zo dat je – mits je er op tijd bij bent – ter plekke een boot kunt huren, ook in Parijs. Helaas waren wij daar te laat voor en hebben wij ons eigen transport geregeld. Met dank aan de Vereniging voor het mogen lenen van de Jan van Gent, aan Christiaan van wie we de trailer konden huren en aan Heleen en Bert voor het rijden en het lenen van de bus.

Meer foto's bekijken? Ziehier een link naar het fotoalbum van deze prachtige tocht!

Tekst: Florence van Rossem
Foto's: Florrie de Pater en David Sogge